Obie formy są odmianami fobii. Klaustrofobia jest patologicznym, a zarazem nieuzasadnionym lękiem przed przebywaniem w ciasnych, zamkniętych pomieszczeniach, które swoimi małymi rozmiarami przytłaczają chorego, choćby i na przykład winda bądź mały pokoik. Natomiast agorafobia to swoista odwrotność klaustrofobii. Polega ona na panicznym lęku przed otwartymi przestrzeniami. Powoduje to, że chory boi się wyjść z domu, ale i również przeraża go wejście do sklepu, boi się tłumu i miejsc publicznych. Nie potrafi i nie chce samotnie podróżować. W efekcie to wszystko łączy się z atakami lęku i unikaniem stresujących dla chorego sytuacji. Cierpiący na agorafobię przestają wychodzić z domu i spotykać się ze znajomymi, ponieważ wszystko budzi u nich strach, a także napadowe lęki, które niekorzystnie wpływają na ich zdrowie. Według statystyk, na agorafobię zapada znacznie więcej kobiet niż mężczyzn. Zarówno w przypadku agorafobii, jak i w klaustrofobii, u chorych na te fobie występują stany depresyjne, natręctwa oraz fobie społeczne.